ชนิดของคำในภาษาจีน กับ http://enjoychinese.net/

การแยกชนิดของคำในภาษาจีน ก็เหมือนกับภาษาอื่นๆ คือ คำนาม, คำสรรพนาม, คำกริยา, คำคุณศัพท์, …

การที่เราสามารถแยกชนิดคำเป็น จะมีส่วนช่วยให้เราสามารถจัดเรียงคำในประโยคได้อย่างถูกต้องตามหลักไวยกรณ์ และช่วยในเรื่องของการทำข้อสอบต่างๆ แม้ว่าเราจะแปลความหมายของประโยคนั้นไม่ออกก็ตาม เช่น การเติมคำ การเรียงประโยค เป็นต้น

แต่บางคนพูดภาษาจีนได้อยู่แล้ว ให้มาแยกชนิดคำในประโยคกลับทำไม่ได้ก็มี เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องซีเรียสกันนะคะ เอาว่าให้รู้ไว้ เวลาได้ยินคนอื่นพูดก็จะได้ฟังเข้าใจ โดยเฉพาะเวลาเรียน เหล่าซือชอบใช้มากเวลาสอนอธิบายไวยกรณ์จีน (语法)

ชนิดของคำในภาษาจีนมีอะไรบ้าง

1. คำนาม (Noun) 名词 (míng cí) เช่น 飞机(เครื่องบิน), 汉语(ภาษาจีน)

2. คำสรรพนาม (Pronoun) 代词 (dài cí) เช่น 我, 你, 他

3. คำกริยา (Verb) 动词 (dòng cí) เช่น 吃, 想, 爱, 要求

4. คำกริยานุเคราะห์ 助动词 (zhù dòng cí) เช่น 会, 能, 可以, 应该, 得(děi), 要

5. คำคุณศัพท์ (Adjective) 形容词 (xíng róng cí) เช่น 好, 白(สีขาว), 快, 认真(จริงจัง)

6. คำบอกจำนวน (Number) 数词 (shù cí) เช่น 一, 二, 几

7. คำลักษณะนาม 量词 (liàng cí) เช่น 个(อัน), 对(คู่), 次(ครั้ง), 遍(รอบ)

8. คำวิเศษณ์ (Adverb) 副词 (fù cí) เช่น 不, 才, 一般, 全, 都, 只, 太, 可能, 正好

9. คำบุพบท (Preposition) 介词 (jiè cí) เช่น 从, 跟, 在, 对

10. คำสันธาน (Conjunction) 连词 (lián cí) เช่น 不但, 因为, 如果

11. คำเสริม 助词 (zhù cí) เช่น 的, 得, 地, 所, 了, 着, 过, 呢, 吧

12. คำอุทาน 叹词 (tàn cí) เช่น 阿(ā ประหลาดใจ ทึ่ง), 哎哟(āi yō อูย เจ็บปวด)

13. คำเลียนเสียง 象声词 (xiàng shēng cí) เช่น 哈哈(hā hā เสียงหัวเราะ), 咕咕(gū gū เสียงไก่นกร้อง หรือท้องร้อง)

1. คำนาม (Noun) 名词 (míng cí) เช่น 飞机(เครื่องบิน), 汉语(ภาษาจีน) (http://www.oknation.net/blog/pranithan/2010/01/31/entry-1 )

名词 míng cí หรือคำนาม นั่นเอง ลักษณะไม่แตกต่างจากภาษาไทยเลยครับ คือมีทั้งรูปธรรมและนามธรรม หน้าที่หลักของคำนามนั้นคือทำหน้าที่เป็นภาคแสดง และกรรม

ตัวอย่างของคำนาม
同学 tóng xué นักเรียน
老师 lǎo shī อาจารย์
家 jiā บ้าน
鸟 niǎo นก
无情 wú qíng ความว่างเปล่า
爱情 ài qíng ความรัก

3. คำกริยา (Verb) 动词 (dòng cí) เช่น 吃, 想, 爱, 要求 ก็มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษาไทยเช่นกัน โดยมีลักษณะดังนี้

ทำหน้าที่เป็นภาคแสดง ในภาษาจีนนั้นรูปประโยคบอกเล่ามีลักษณะเหมือนภาษาไทย และภาษาอังกฤษ คือมีโครงสร้าง ประธาน-กริยา-กรรม (Subject-Verb-Object) และต่อๆไป ผมจะใช้ตัวย่อเป็น SVO นะครับ
ตัวอย่างประโยค
同学学习中文 tóngxué xuéxí zhōngwén นักเรียนเรียนภาษาจีน
ในที่นี้คำ 学习 xuéxí – เรียน เป็นคำกริยาครับ
ทำให้เป็นรูปปฏิเสธได้โดยใช้คำ 不 bù – ไม่ นำหน้า
ตัวอย่างประโยค
我不明白 wǒ bù míngbái – ผมไม่เข้าใจ
ในที่นี้คำ 明白 míngbái – เข้าใจเป็นคำกริยา
ใช้ปัจจัย 了 le เพื่อทำให้เป็นรูปอดีตได้
ตัวอย่างประโยค
孩子起来了 háizǐ qǐlái le – เด็กน้อยตื่นแล้ว
ในที่นี้คำ 起来 qǐlái – ตื่นนอน เป็นคำกริยา
โดยส่วนใหญ่สามารถมีกรรมตามหลัง
ตัวอย่างประโยค
我读课文 wǒ dú kè wén – ผมอ่านบทเรียน
ในที่นี้ำคำ 读 dú อ่าน เป็นคำกริยา

4. คำกริยานุเคราะห์ 助动词 (zhù dòng cí) เช่น 会, 能, 可以, 应该, 得(děi), 要

คำกริยานุเคราะห์ 助动词 (zhù dòng cí) (จากบทความของคุณชิเชาะ ใน http://www.oknation.net/blog/pranithan/2010/01/31/entry-1 )

เนื่องจากคำกริยานั้นยังมีคำกริยาอีกส่วนหนึ่งซึ่งเป็นกริยานุเคราะห์(กริยาช่วย) ภาษาจีนเรียก 助动词 zhùdòngcí ซึ่งได้แก่คำ

คำกริยาแสดงความสามารถ กลุ่มดังกล่าวนี้ใช้เพื่อบ่งชี้ว่าประธานสามารถกระทำสิ่งใด(กริยาแท้)ได้
能 néng
能够 nénggòu
会 huì
ตัวอย่างประโยค – 我能写汉语文 wǒ néng xiě hàn yǔ wén ฉันเขียนคำจีนได้

คำกริยาแสดงความเป็นไปได้ กลุ่มคำดังกล่าวนี้ใช้เพื่อบ่งชี้ว่าประโยคนั้นอาจเกิดขึ้น
能 néng
能够 nénggòu
会 huì
可以 kěyǐ
可能 kěnèng
ตัวอย่างประโยค – 他可能喜欢你 tā kě néng xǐhuan nǐ เขาอาจชอบเธอ

คำกริยาแสดงความจำเป็น กลุ่มคำดังกล้าวนี้ใช้บ่งชี้ว่าประธานต้องกระทำสิ่งใด(กริยาแท้) เพราะมีเหตุผลสอดคล้องกับประโยค
应该 yīnggāi
应当 yīngdāng
该 gāi
要 yào
ตัวอย่างประโยค – 现在, 你应该走吃饭了xiànzài, nǐ yīnggāi zǒu chī fàn lē ตอนนี้เธอน่าจะไปกินข้าวได้แล้วนะ

คำกริยาแสดงความแน่ใจหรือบังคับ ด้วยเหตุผล
必须 bìxu
得 děi
ตัวอย่างประโยค – 我必须回家了 wǒ bǐxu huí jiǎ le ฉันต้องกลับบ้านแล้วละ

คำกริยาแสดงความต้องการ กลุ่มคำดังกล่าวใช้เพื่อแสดงเจตนารมณ์ของประธานในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง(กริยาแท้)
要 yào
想 xiǎng
愿意 yuànyì
敢 gǎn
肯 kěn
准 zhǔn
ตัวอย่างประโยค – 你要永远在我的心中 nǐ yào yǒngyuǎn zài wǒ dē xīn zhōng เธอจะสถิตอยู่กลางใจฉันตลอดกาล

กลุ่มคำกริยาอนุเคราะห์ที่กล่าวมาข้างต้นนี้มีคุณสมบัติที่เหมือนกันคือ

ใช้เพื่อขยายกริยาแท้หรือคุณศัพท์(ที่ทำหน้าที่เป็นภาคแสดง)ของประโยค
สามารถใช้ 不 bù วางไว้ข้างหน้าเพื่อทำให้เป็นรูปปฏิเสธได้ เช่น 我不能够用它 wǒ bù nénggōu yòng tā ผมใช้มันไม่เป็น
ใช้รูปประโยค บอกเล่า-ปฏิเสธ เพื่อใช้เป็นประโยคคำถามได้ เช่น 你要不要走? nǐ yào bù yào zǒu เธอจะไปหรือไม่?
ใช้คำเหล่านี้ตอบคำถามข้อ 3 ได้โดยไม่ต้องพูดประโยคเต็ม เช่น 你要不要走? nǐ yào bù yào zǒu ; 要 yào เธอจะไปหรือไม่ไป? ไปสิ
ไม่สามารถใช้คำปัจจัย 了, 着, 过 ขยายคำกริยานุเคราะห์เหล่านี้ได้
ไม่สามารถซ้ำคำได้
ไม่สามารถมีคำนามตามหลังได้(ถ้ากลุ่มคำเหล่านี้ปรากฎอยู่ในลักษณะดังกล่าว คำคำนั้นไม่ใช่คำกริยาอนุเคราะห์)
สามารถใช้ร่วมกันหลายๆ คำในประโยคเดียวได้เช่น 我可能要走你家
อย่างไรก็ดีคำกริยาช่วยแต่ละคำก็มีจุดที่แตกต่างกันอยู่บ้าง ขึ้นอยู่กับบริบทของประโยค โดยรายละเอียดดังกล่าว ผมจะค่อยนำมาเล่าให้ฟังกันนะครับ

5. คำคุณศัพท์ (Adjective) 形容词 (xíng róng cí) เช่น 好, 白(สีขาว), 快, 认真(จริงจัง)

คำคุณศัพท์ (形容词) ก็คือ คำที่ใช้แสดงคุณลักษณะของสิ่งที่กล่าวถึงนั้น ว่ามีลักษณะหรือคุณสมบัติอย่างไร เช่น ใหญ่ เล็ก ขาว สูง อ่อนแอ แข็งแรง เรียบร้อย นุ่ม สวย ดี เหงา ง่าย ยาก ซับซ้อน ฯลฯ วิธีสังเกตุคำคุณศัพท์อย่างง่ายๆก็คือ จะเป็นคำที่มีความหมายแบบจับต้องไม่ได้

คำคุณศัพท์บางคำฟังดูแล้วจะมีความหมายคล้ายๆคำกริยา (คล้ายๆกับกริยานั้นมองไม่เห็น) ซึ่งการจะแยกว่าคำอะไรเป็นคำประเภทไหนคิดว่าตรงนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เพราะธรรมชาติของทุกภาษา เวลาเราพูด (ยกตัวอย่างภาษาไทยเราเอง) เรายังไม่มานั่งนึกเลยใช่ไหมครับว่า คำไหนเป็นคุณศัพท์ คำไหนเป็นกริยา เวลาที่เราพูดออกไป แต่ที่สำคัญก็คือเราต้องหัดอ่านและหัดแปลเยอะๆครับ แล้วจำเป็นรูปๆประโยคๆไป จากนั้นเราจะแยกออกเองว่าคำนี้ควรวางตำแหน่งไหน และเป็นคำอะไร

คำอธิบายเพิ่มเติมโดยคุณ นัฐพล กิจสมัคร ที่ให้ความเห็นไว้ใน http://www.china2learn.com

สำหรับ 形容词 ให้ดูว่าคำไหนสามารถใส่ 很 ข้างหน้าได้ สามารถเข้าใจโดยปริยายเลยครับว่า คำนั้นคือ 形容词 เช่น 早 สามารถเติม 很ข้างหน้าได้ คือ 很早 ดังนั้น 早เป็นคำคุณศัพท์ครับ คำว่า 对 สามารถเขียนเป็น 很对 ได้เหมือนกัน แต่ค่อนข้างจะเป็นภาษาพูด (口语)แต่ 很 ก็ไม่สามารถตัดสินได้ว่าคำนั้นๆเป็นคำคุณศัพท์ได้ร้อยเปอร์เซนต์ เพราะปัจจุบันนี้คนจีนเองก็เอาคำว่า 很 ไปใช้อธิบายคำนามได้เหมือนกัน เช่น 很中国 หมายถึง จีนมากๆ classical ,很男人 หมายถึง สุภาพบุรุษมากๆ ผู้ช๊ายผู้ชาย วิธีที่ดีที่สุดที่จะเข้าใจความหมายของมันคือ ใช้ความรู้สึกครับ 很中国,很男人,很女人,很爸爸,很妈妈 ปัจจุบันนี้คนจีนพูดกันครับ แต่ไม่ถูกตามหลักไวยกรณ์นะครับ ใช้ได้ในภาษาพูด ทำให้ฝ่ายตรงข้ามมองเห็นภาพได้ชัดขึ้นครับ

ศีกษาคำคุณศัพท์เพิ่มเติมพร้อมเสียงคำอ่านจาก http://www.goethe-verlag.com/book2/TH/THZH/THZH080.HTM

8. คำวิเศษณ์ (Adverb) 副词 (fù cí) เช่น 不, 才, 一般, 全, 都, 只, 太, 可能, 正好

คำวิเศษณ์ (副词) ก็คือคำที่วางไว้ต่อจากภาคประธาน เพื่อช่วยบอกขอบเขตของภาคแสดง (ที่ต่อจากภาคประธาน) ว่าควรจะเป็นไปอย่างไร เช่น

我们都是好朋友。我们(ภาคประธาน)都(คำวิเศษณ์)是好朋友(ภาคแสดง)
不认真看书的那些学生果然不会有好成绩。 不认真看书的那些学生(ภาคประธาน,ประธานคือ 那些学生) 果然(คำวิเศษณ์) 不会有好成绩 (ภาคแสดง)

คำวิเศษณ์นี้จะพบได้น้อยว่าคำคุณศัพท์ แล้วก็จะจำได้ง่ายกว่า สังเกตุได้ง่ายๆว่าคำวิเศษณ์จะอยู่ต้นๆของประโยค อันนี้ก็เช่นกันต้องหัดอ่านหัดแปลบ่อยๆ จะทำให้เราได้คำศัพท์ด้วย แล้วก็รูปประโยคด้วย โดยไม่ต้องไปเคร่งครัดกับไวยากรณ์มาก

ศึกษาเพิ่มเติมจาก http://www.goethe-verlag.com/book2/TH/THZH/THZH102.HTM

About serithai1
จำหน่ายอะไหล่รถยนต์ ปลีก-ส่ง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: