พยัญชนะ สระ และ วรรณยุกต์ในภาษาจีน, การอ่านตัวสะกดหรือพินอิน (拼音)ภาษาจีน

ภาษาจีนเป็นภาษารูปภาพ ไม่ใช่ภาษาสะกดผสมอักษรดังเช่นภาษาไทย จึงควรศึกษาวิธีเขียนอ่านตัวสะกดภาษาจีนเอาไว้ เพื่อเวลาพบอักษรตัวใดที่อ่านไม่ออก หรือไม่มั่นใจในการออกเสียง สามารถเปิดค้นหาอ่านในพจนานุกรม และใช้แป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ เพื่อพิมพ์ภาษาจีนแบบสะกดคำได้

วิธีเขียนตัวสะกด เพื่อการอ่านออกเสียงได้ถูกต้องที่นิยมใช้มีหลายระบบ เช่น

  • Zhuyin fuhao (注音符號; ㄓㄨˋ ㄧㄣ ㄈㄨˊ ㄏㄠˋ)
  • Tongyong Pinyin (通用拼音; Tōngyòng pīnyīn)
  • Hanyu Pinyin(汉语拼音, Hànyǔ Pīnyīn)
  • IPA(International Phonetic Alphabet)
  • Wade-Giles pronounced /ˌweɪdˈʤaɪlz/ (威妥瑪拼音 or 韋氏拼音; wēituǒmǎ pīnyīn)
  • เป็นต้น

เราควรรู้จักพยัญชนะ และสระในภาษาจีนเสียก่อน เปรียบเสมือนการเรียน ก.ไก่ ข.ไข่ ในภาษาไทยนั่นเอง

ในการเริ่มต้นศึกษา ควรอ่านท่องเสียงให้ได้แม่นยำในระบบใดระบบหนึ่งก่อนก็ได้ เช่น

แบบจู้อิน (Zhuyin) เป็นแบบดั้งเดิมของจีนที่ใช้กันมาช้านาน เป็นที่นิยมใช้ในหมู่คนจีนที่ ผ่านการศึกษาในรุ่นก่อนๆ ในประเทศจีนไต้หวันเป็นต้น

แบบพินอิน (Pinyin) เป็นใหม่ที่ใช้ในระบบการศึกษาของสาธารณะประชาชนจีน และจะพบเห็นได้ในเอกสารที่ตีพิมพ์ในยุคหลังๆ และกำลังเป็นที่นิยม

ซึ่งทั้งสองระบบนี้ยังเป็นที่นิยมใช้กันในหมู่ชาวไทยเชื่อสายจีน ที่มีให้พบเห็นได้ทั่วไป แม้นจะมีวิธีการเขียนผสมคำ และเงื่อนไขรายละเอียดปลีกย่อยต่างกันอยู่บ้าง แต่ก็สามารถสื่อให้คำอ่านได้ถูกต้องชัดเจนไม่ต่างกันมากนัก เว้นแต่ตัวผู้อ่านเองที่ติดในสำเนียงท้องถิ่นเกิดที่แตกต่างกัน จึงอาจทำให้สะกดได้สำเนียงที่เพี้ยนกันอยู่บ้างเล็กน้อย ที่ไม่อาจถือว่า เป็นปัญหาของวิธีการสะกดในแต่ละระบบ

Consonants พยัญชนะในภาษาจีนมี 21 ตัวคือ ㄅ ㄆ ㄇ ㄈ ㄉ ㄊ ㄋ ㄌ ㄍ ㄎ ㄏ ㄐ ㄑ ㄒ ㄓ ㄔ ㄕ ㄖ ㄗ ㄘ ㄙ

Zhuyin Tongyong Pinyin Hanyu Pinyin Wade-Giles IPA ตัวอย่าง(Zhuyin, Pinyin)
เปอ b b p p (ㄅㄚ, bā)
เพอ p p p’ (ㄆㄚˊ, pá)
เมอ m m m m (ㄇㄚˇ, mǎ)
เฟอ f f f (ㄈㄚˇ, fǎ)
เตอ d d t (ㄉㄧˋ, dì)
เทอ t t t’ (ㄊㄧˊ, tí)
เนอ n n n (ㄋㄧˇ, nǐ)
เลอ l l l (ㄌㄧˋ, lì)
เกอ g g k (ㄍㄠˋ, gào)
เคอ k k k’ (ㄎㄠˇ, kǎo)
เฮอ h h h (ㄏㄠˇ, hǎo)
จี j j ch (ㄐㄧㄠˋ, jiào)
ชี c q ch’ (ㄑㄧㄠˇ, qiǎo)
ซี s x hs (ㄒㄧㄠˇ, xiǎo)
จือ jhih jh zhi zh chih ch ʈʂɚ (ㄓㄨˇ, zhǔ)
ชือ chih ch chi ch ch’ih ch’ ʈʂʰɚ (ㄔㄨ, chū)
ซือ shih sh shi sh shih sh ʂɚ (ㄕㄨˋ, shù)
ยือ rih r ri r jih j ʐɚ (ㄖㄨˋ, rù)
จือ zih z zi z tzû ts tsɨ (ㄗㄞˋ, zài)
ชือ cih c ci c tz’û ts’ tsʰɨ (ㄘㄞˊ, cái)
ซือ sih s si s ssû s ɤŋ (ㄙㄞ, sāi)

Vowels สระมี 16 ตัวคือ ㄚ ㄛ ㄜ ㄝ ㄞ ㄟ ㄠ ㄡ ㄢ ㄣ ㄤ ㄥ ㄦ 一 ㄨ ㄩ

Zhuyin Tongyong Pinyin Hanyu Pinyin Wade-Giles IPA ตัวอย่าง(Zhuyin, Hanyu)
อา a a a a (ㄉㄚˋ, dà)
ออ o o o o (ㄉㄨㄛ, duō)
เออ e e e o/ê (ㄉㄜˊ, dé)
เอ e ê eh (ㄉㄧㄝ, diē)
ไอ ai ai ai ai (ㄕㄞˋ, shài)
เอย ei ei ei ei (ㄕㄟˊ, shéi)
เอา ao ao ao ao (ㄕㄠˇ, shǎo)
โอ ou ou ou ou (ㄕㄡ, shōu)
อาน an an an an (ㄕㄢ, shān)
เอิน en en en ên (ㄕㄣ, shēn)
อาง ang ang ang ang (ㄕㄤˋ, shàng)
เอิง eng eng eng szŭ (ㄕㄥ, shēng)
เอ๋อ er er erh êrh (ˊ, ér)
อี หรือ yi i yi i yi i i (ㄋㄧˋ, nì)
yin in yin in yin in (ㄧㄣ, yīn)
ying ing ying ing ying ing (ㄧㄥ, yīng)
อู wu u wu u wu u wu (ㄋㄨˇ, nǔ)
wun un wen un wen un (ㄨㄣˊ, wén)
wong ong weng ong ng ung (ㄨㄥ, wēng)
อวี yu u, yu yu u, ü ü (ㄋㄩˇ, nǚ)
yun un, yun yun un yün ün (ㄩㄣˋ, yūn)
yong yong iong yung iung (ㄩㄥˇ, yǒng)

Tones วรรณยุกต์ มีดังนี้ ╴ ˊ ˇ ˋ ˙

Zhuyin เทียบเสียง
วรรณยุกต์ไทย
Pinyin Tongyong Pinyin Wade-Giles Zhuyin IPA ตัวอย่าง
(
ตัวเต็ม/ตัวย่อ)
1 ปกติ อิน ma ma1 ㄇㄚ ma˥˥ /
2 ˊ จัตวา หยัง maˊ ma2 ㄇㄚˊ ma˧˥ /
3 ˇ เอก ชั้ง maˇ ma3 ㄇㄚˇ ma˨˩˦ /
4 ˋ โท ชี้ maˋ ma4 ㄇㄚˋ ma˥˩ /
5 ˙ เสียงสั้น ˙ma ma˙ ma5 ㄇㄚ˙

การผสมเสียงระหว่างสระ

Zhuyin Pinyin คำอ่าน Zhuyin
一﹍
Pinyin
i
คำอ่าน Zhuyin
ㄨ﹍
Pinyin
u
คำอ่าน Zhuyin
ㄩ﹍
Pinyin
ű
คำอ่าน
a อา ﹍一ㄚ -ia เอีย ﹍ㄨㄚ -ua อวา
o ออ ﹍ㄨㄛ -uo อวอ
e เออ
ê เอ ﹍一ㄝ -ie อีเอ ﹍ㄩㄝ -űe
ai ไอ ﹍ㄨㄞ -uai อวาย
ei เอย ﹍ㄨㄟ -ui อุย
ao เอา ﹍一ㄠ -iao เอียว
ou โอ ﹍一ㄡ -iu อิว
an อาน ﹍一ㄢ -ian เอียน ﹍ㄨㄢ -uan อวน ﹍ㄩㄢ -űan เอวียน
en เอิน ﹍一ㄣ -in อิน ﹍ㄨㄣ -un อวุน ﹍ㄩㄣ -űn อวีน
ang อาง ﹍一ㄤ -iang เอียง ﹍ㄨㄤ -uang อวง
eng เอิง ﹍一ㄥ -ing อิง ﹍ㄨㄥ -ong อง ﹍ㄩㄥ -iong อีอง

หากผิดพลาดประการใด ขอให้ท่านผู้รู้โปรดชี้แนะเพื่อปรับแก้ให้ถูกต้อง

จู้อิน พินอิน

เขียนโดย อาฉี เมื่อ พุธ, 19/03/2008 – 16:55.

จู้ยิน (Zhuyin) เป็นแบบดั้งเดิมของจีนที่ใช้กันมาช้านาน เป็นที่นิยมใช้ในหมู่คนจีนที่ ผ่านการศึกษาในรุ่นก่อนๆ ในประเทศจีนไต้หวันเป็นต้น

แป้นพิมพ์ภาษาจีนแบบ Zhuyin

พินอิน (Pinyin) หรือ ฮั่นหยู่พินอิน (汉语拼音, Hànyǔ Pīnyīn, ความหมายตามตัวอักษร คือ การถอดเสียงภาษาจีน) เป็น แบบใหม่ที่ใช้ในระบบการศึกษาของสาธารณะประชาชนจีน และจะพบเห็นได้ในเอกสารที่ตีพิมพ์ในยุคหลังๆ หรือมักจะย่อว่า พินอิน คือระบบในการถ่ายถอดเสียงภาษาจีนมาตรฐาน ด้วยตัวอักษรโรมัน ความหมายของพินอินคือ การรวมเสียงเข้าด้วยกัน” (โดยนัยก็คือ การเขียนแบบสัทศาสตร์ การสะกด การถ่ายถอดเสียง หรือการทับศัพท์)

พินอินเริ่มต้นในปี พ.. 2501 และเริ่มใช้กันในปี พ.. 2522 โดยรัฐบาลของสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยใช้แทนที่ระบบการถ่ายถอดเสียงแบบเก่า เช่น ระบบเวดและไจลส์ และระบบเปอเพอเมอเฟอ (จู้ยิน ฝูฮ่าว) นอก จากนี้ ยังมีการออกแบบระบบอื่น ๆ สำหรับนำไปใช้กับภาษาพูดของจีนในถิ่นต่างๆ และภาษาของชนกลุ่มน้อยที่ไม่ใช้ภาษาฮั่น ในสาธารณรัฐประชาชนจีนด้วย

นับแต่นั้นมา พินอินก็เป็นที่ยอมรับจากสถาบันนานาชาติหลายแห่ง รวมทั้งรัฐบาลสิงคโปร์ หอสมุดรัฐสภาอเมริกัน และสมาคมหอสมุดอเมริกัน โดยถือว่าเป็นระบบการถ่ายถอดเสียงที่เหมาะสมสำหรับภาษาจีนกลาง ครั้นปี พ.. 2522 องค์การมาตรฐานนานาชาติ (ISO) ก็ได้รับเอาพินอินเป็นระบบมาตรฐาน (ISO 7098)ในการถ่ายทอดเสียงภาษาจีนปัจจุบันด้วยอักษรโรมัน (the standard romanization for modern Chinese)

สิ่งสำคัญที่ต้องระลึกไว้ก็คือ พินอินนั้น เป็นการทับศัพท์ด้วยอักษรโรมัน (Romanization) มิใช่การถ่ายถอดเสียงแบบภาษาอังกฤษ (Anglicization) นั่นคือ การกำหนดให้ใช้ตัวอักษรตัวหนึ่ง สำหรับแทนเสียงหนึ่งๆ ในภาษาจีนไว้อย่างตายตัว เช่น b และ d ในระบบพินอิน เป็นเสียง และ ตามลำดับ ซึ่งแตกต่างจากระบบการออกเสียงส่วนใหญ่ ไม่ว่าอังกฤษ ฝรั่งเศส หรือภาษาอื่นในยุโรป ขณะที่อักษร j หรือ q นั้น มีเสียงไม่ตรงกับในภาษาอังกฤษเลย กล่าวสั้น ๆ ก็คือ พินอินมุ่งที่จะใช้อักษรโรมัน เพื่อแทนเสียงใดเสียงหนึ่งโดยเฉพาะ เพื่อความสะดวกในการเขียน มิได้ยืมเสียงจากระบบของอักษรโรมันมาใช้ การใช้ระบบนี้นอกจากทำให้ชาวต่างชาติเขียนอ่านภาษาจีนได้สะดวกแล้วยังสามารถ ใช้กับคอมพิวเตอร์ได้สะดวกอย่างยิ่งด้วย

การถอดเสียงพยัญชนะแบบพินอิน

พินอิน สัทอักษรสากล (IPA) อักษรไทย
p [pʰ] ,
t [tʰ] ,
k [kʰ] ,
b [p]
d [t]
g [k]
s [s] ,
c [tsʰ] ,
z [ts]
x [ɕ] ,
q [tɕʰ] ,
j [tɕ]
sh [ʂ] ,
ch [tʂʰ] ,
zh [tʂ]
f [f] ,
h [x] ,
l [l]
r [ʐ] หรือ [ɻ] ร หรือ ย
w [w] , (เมื่ออยู่หน้า u)
y [j] , (เมื่อตามด้วย i
และไม่มีตัวสะกด)
m [m]
n [n]
ng [ŋ]


หมายเหตุ: เสียงพยัญชนะจีนซึ่งเทียบได้กับพยัญชนะไทยที่มีอักษรคู่ (อักษรสูงมีเสียงคู่กับอักษรต่ำ) ได้ให้ไว้ทั้ง 2 ตัว เช่น ฉ, ฟ ให้เลือกใช้ตามหลักการผันเสียงวรรณยุกต์ของไทย เช่น ฉา, ชือ, เฝิน, ฟั่น ในกรณีที่เป็นอักษรเดี่ยว ซึ่งในการผันวรรณยุกต์ต้องใช้ ห นำ ถ้าอักษรเดี่ยวนั้นเป็นตัวควบกล้ำให้แทรกตัว ห ไว้ระหว่างตัวควบกล้ำเพื่อให้อ่านได้สะดวก เช่น yún = ยฺหวิน

การถอดเสียงสระ

พินอิน อักษรสากล (IPA) อักษรไทย
a [ɑ] อะ / อา
ai [aɪ] ไอ / อาย
an [an], [ɛn] อัน / อาน
ang [ɑŋ] อัง / อาง
ar, anr, air [aɻ] อาร์
ao [ɑʊ] เอา / อาว
e [ɤ], [ə] เออ, เอ (เมื่อตามหลัง y)
ê [ɛ] เอ
ei [ei] เอย์
en [ən] เอิน
eng [ɤŋ] เอิง
er [aɻ], [ɤɻ] เออร์
i [i] อี, อึ / อือ
(
เมื่ออยู่หลัง c, ch, r, s, sh, z, zh)
ia [iɑ] เอีย (ออกเสียงเหมือนคำว่า อี + อาแต่ลากเสียงสระท้าย)
ie [iɛ] เอีย (ออกเสียงเหมือนคำว่า อี + เอแต่ลากเสียงสระท้าย)
iu [iou̯] อิว
o [u̯ɔ] โอ, อัว (เมื่ออยู่หลัง
b, f, m, p, w)
ong [ʊŋ] อง
ou [ou̯] โอว
u [u], [y] อู, อวี (เมื่ออยู่หลัง
j, q, x, y)
ue, uer [] เอว , เอวร์ (เสียงควบ
อว)
ui [ueɪ] อุย
un [uən] อุน, อวิน
(
เมื่ออยู่หลัง j, q, x, y)
uo [u̯ɔ] อัว
ü [y] อวี (เสียงควบ อว)
üe [yɛ] เอว (เสียงควบ อว)
ün [yn] อวิน (เสียงควบ อว)

หมายเหตุ: พยัญชนะที่มีเครื่องหมายทัณฑฆาตกำกับในคำทับศัพท์ให้ออกเสียงด้วย เช่น érzi = เอ๋อร์จึ fēi = เฟย์

การถอดเสียงวรรณยุกต์

ระบบพินอินมีเครื่องหมายแทนเสียงวรรณยุกต์ 4 เครื่องหมายด้วยกัน ดังนี้
1.
วรรณยุกต์เสียงที่หนึ่ง แทนด้วยขีดระนาบสั้น ๆ (ˉ) เทียบเท่าเสียง สามัญหรือตรี ในภาษาไทย:
ā ē ī ō ū ǖ
2.
วรรณยุกต์เสียงที่สอง แทนด้วยขีดสั้น ๆ เอียงขวา (ˊ) เทียบเท่าเสียง จัตวา ในภาษาไทย:
á é í ó ú ǘ
3.
วรรณยุกต์เสียงที่สาม แทนด้วยขีดรูปลิ่ม (ˇ) คล้ายเสียง เอก ในภาษาไทย (แต่ไม่ใช่เสียงเอก“):
ǎ ě ǐ ǒ ǔ ǚ
4.
วรรณยุกต์เสียงที่สี่ แทนด้วยขีดสั้น ๆ เอียงซ้าย (ˋ) เทียบเท่าเสียง โท ในภาษาไทย:
à è ì ò ù ǜ
5.
วรรณยุกต์เสียงที่ห้า ไม่มีเครื่องหมาย:
a e i o u ü (
แต่บางครั้งเขียนจุดหน้าพยางค์นั้น ๆ เช่น ·yo เยาะ)

ในการใช้เครื่องพิมพ์ดีดหรือคอมพิวเตอร์ อาจใช้ตัวเลขแทนเครื่องหมายวรรณยุกต์ได้ (1 2 3 4 5 ตามลำดับ)

การใส่วรรณยุกต์
โดยดูที่สระ a o e i u ü ตัวอย่างสระ ie ให้ใส่ที่ e เพราะ e มาก่อน(e i) ยกเว้นถ้า iu ใส่ที่ u
ตัวอย่าง

อักษรจีน พินอิน อักษรไทย ความหมาย
มา หรือ ม้า แม่
หมา ป่าน
หม่า ม้า
ม่า ดุด่า
·ma มะ หรือ, ไหม

รวมมาจาก จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ไทย และ en.wikipedia.org/wiki/Zhuyin

วิธีการอ่านออกเสียง

a (1) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง อาเวลาออกเสียงให้อ้าปากออกกว้างมากที่สุด และตำแหน่งของลิ้นก็จะอยู่ต่ำสุด รูปริมฝีปากจะไม่เป็นรูปวงกลม
o (2) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง โอเวลาออกเสียงให้อ้าปากกว้างในระดับปานกลาง ตำแหน่งลิ้นอยู่ในระดับสูงปานกลางค่อนไปข้างหลัง ริมฝีปากมีรูปลักษณะกลม
e (3) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง เออเวลา ออกเสียงให้อ้าปากอยู่ในระดับปานกลาง และตำแหน่งของลิ้นก็จะอยู่ในระดับสูงปานกลางค่อนไปข้างหลัง รูปริมฝีปากจะไม่เป็นรูปวงกลม
ê (4) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง เอเวลาออกเสียงให้อ้าปากแบะออกด้านข้างกว้างกว่าการออกเสียงตัว “e” และ นี้ จะสามารถไปผสมกับอักษรแทนเสียงสระตัว “i” กับ เป็น “ie” กับ ได้เท่านั้น
-i (5) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบ ยี + อีเวลาออกเสียงให้อ้าปากอยู่ในระดับน้อยที่สุด และให้ริมฝีปากแบนราบ ตำแหน่งของลิ้นให้อยุ่ในระดับสูงค่อนมาข้างหน้า (แต่อย่าเคลื่อนไหวในขณะที่เปล่งเสียงออกมาและให้ริมฝีปากกางออกไปทางด้าน ข้างทั้งสองด้าน)
-u (6) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง อูเวลา ออกเสียงให้อ้าปากออกน้อยที่สุด และให้รูปริมฝีปากเป็นรูปวงกลมมากที่สุดตำแหน่งของลิ้นให้ลอยอยู่ในระดับสูง และค่อนไปข้างหลัง (แต่อย่าเคลื่อนไหวในขณะเปล่งเสียงออกมา และให้ย่นริมฝีปากเข้าหากัน)
ü (7) ก่อนที่จะเปล่งเสียงออกมา จะต้องย่นริมฝีปากเข้าหากันเป็นรูเล็กๆ (เหมือนกับรูปปากท่าในขณะเป่านกหวีด) และให้รูปริมฝีปากมีรูปวงกลมเล็กแต่จะไม่ยื่นริมฝีปากออกมาเหมือนกับรูปปาก ที่เปล่งเสียงตัว “u” ตำแหน่งของลิ้นค่อนมาข้างหน้ามีลักษณะนูนสูงขึ้น และรูปริมฝีปากจะมีรูปตรงกันข้ามกับรูปปากของการเปล่งเสียงตัว“i” เสร็จแล้วจึงเปล่งเสียง ยีโดยให้ริมฝีปากยังคงย่นอยู่จนกว่าเสียงจะสิ้นสุดลงเรียบร้อยแล้ว แล้วจึงเลิกย่นริมฝีปาก ฉะนั้น เสียงของตัว นี้จะไม่ใช่เป็นเสียง ยูหรือ วีหรือ ยิวอย่าง ที่หลายคนมักเข้าใจผิดข้อควรระวังคือ อย่าเลิกย่นริมฝีปากออกเสียก่อนที่เสียงซึ่งเปล่งออกมานั้นยังไม่จบสิ้นลง เพราะว่าไม่เช่นนั้นแล้วละก็เสียงที่เปล่งออกมานั้น จะถูกริมฝีปากบิดให้ผิดเพี้ยนไปเป็นเสียงที่ไม่ถูกต้อง เสียงนี้เวลาออกเสียงค่อนข้างยาก เพระว่าในภาษาไทยไม่มีเสียงเช่นนี้ คนไทยจึงไม่คุ้นเคย หรือรู้สึกว่ายากแก่การที่จะต้องย่นริมฝีปากเอาไว้ในขณะที่กำลังเปล่ง เสียงออกมาจนกว่าเสียงจะสิ้นสุด แต่ว่าถ้านักศึกษาพยายามฝึกหัดมากหน่อย ก็สามารถออกเสียงตัวนี้ได้ถูกต้อง และจะไม่ยากเมื่อฝึกหัดจนคุ้นเคยแล้วและเวลา ไปสะกดกับอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัว “j” “q”, “x” และ “y” แล้วละก็ให้ละจุดสองจุดบนตัว “u” เป็น “ju” “qu”, “xu” และ “yu” ส่วน ไปสะกดกับอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัว “n” กับ “l” แล้วละก็ ยังต้องคงจุดสองจุดไว้บน เช่น “n กับ เพราะมิเช่นนั้นแล้วละก็จะไปซ้ำกับพยางค์เสียง “nu” กับ “lu” (เนื่องจาก “n” กับ “l” สามารถไปสะกดกับอักษรแทนเสียงสระตัว “u” ได้ด้วย
-i (8) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง อือโดยให้ปลายลิ้นกระดกขึ้นบน และอักษรแทนเสียงสระตัวนี้จะสามารถสะกดได้กับอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัว “zh”, “ch” , “sh” กับ “r” เป็น zhi
er (9) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง อือก่อน ออกเสียงให้ยื่นปลายลิ้นออกไปในแนวราบ แล้วใช้ปลายลิ้นยันไว้ตรงบริเวณด้านหลังฟันบนแล้วจึงเปล่งเสียงออกไปพร้อม กับเลื่อนปลายลิ้นห่างออกเล็กน้อย เสียงนี้จะเป็นเสียงที่เกิดจากการเบียด และเสียดสีกันออกมาอักษรแทนเสียงสระตัวนี้ จะสามารถสะกดได้กับอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัว “z”, “c” กับ “s” เป็น “zi กับ เท่านั้น
ai (10) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง อาร์+กระดกลิ้นขึ้นบน+เออเน้นเสียงหนักที่ อาร์ (กระดกลิ้น)” แล้วจึงลงด้วย เออเบาๆ
-ei (11) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่าง อา+อีให้เป็นเสียงเดียวกัน ฟังดูเผินๆ ก็จะเป็น อาย+อี” (ควบให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว)
ao (12) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่าง เอ+อีให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว
ou (13) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างอาว+โอให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว
-ia (14) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่าง โอว+อูให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว
-ie (15) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบเป็น อี+ยาเป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “ya” อ่านว่า อี+ยา” (อ่านควบให้เป็นเสียงเดียวกัน)
-ua (16) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบเป็น อี+เยให้เป็นเสียงเดียวและเร็ว ให้เน้นเสียงหนักที่ เยเขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “ye” อ่านว่า เย
-uo (17) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบ อู+วาให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงว่า “wa” อ่านว่า อู+วา” (อ่านควบให้เป็นเสียงเดียวกัน)
-üe (18) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบ อู+โวให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงว่า “wo” อ่านว่า อู+โว” (อ่านควบให้เป็นเสียงเดียวกัน)
-iao (19) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบที่ต้องย่นริมฝีปากก่อนแล้วจึงเปล่งเสียง ยี+เอ” (อ่านควบให้เป็นเสียงเดียวกัน) เขียนเป็นพยางค์ได้ว่า “yue” ละจุดสองจุดบนตัว “u”
-iou (20) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อี+ยาวให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “yao” อ่านว่า ยาว” (ให้เป็นเสียงสูงแนวราบตลอด)
-uai (21) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อี+ยิวให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว และเมื่อ “iou” ไปสะกดกับตัวอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัวใดตัวหนึ่งแล้วละก็ให้ตัดตัวอักษรเหลือ เพียง “iu และมีเสียงเทียบเคียงเป็นเสียงควบ อี+อิวเขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “you” อ่านว่า ยิว
-uai (22) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อู+วายให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์ เสียงได้ว่า “wai” อ่านว่า อู+วาย” (อ่านควบให้เป็นเสียงเดียวกัน)
-uei (23) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อู+เวยให้เป็นเสียงเดียวกัน และเมื่อ “uei”ไปสะกดกับตัวอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัวใดตัวหนึ่งแล้วละก็ให้ตัดตัวอักษร เหลือเพียง “ui และมีเสียงเทียบเคียงเป็นเสียงควบได้กับเสียง อุย+อีเขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “wei” อ่านว่า เวย+อี” (อ่านควบให้เป็นเสียงเดียวกัน)
an (24) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง อานปลายเสียงขึ้นจมูก ไม่ใช่เสียง อัน
en (25) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง เอินปลายเสียงขึ้นจมูก
ang (26) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง อางปลายเสียงขึ้นจมูก ไม่ใช่เสียง อัง
eng (27) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียง เอิงปลายเสียงขึ้นจมูก
-ian (28) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อี+เยียนเขียนเป็นพยางค์เสียงว่า “yan” อ่านว่า เยียน
-in (29) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง ยิน+อินให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “yin” อ่านว่า ยิน+อิน
-iang (30) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อี+ยางให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “yang” อ่านว่า ยางให้ปลายเสียงขึ้นจมูก
-ing (31) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง ยิง+อิงให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “ying” อ่านว่า ยิง+อิงให้ปลายเสียงขึ้นจมูก
-iong (32) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อี+ยงให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “yong” อ่านออกเสียงว่า ยง
-uan (33) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อู+วานให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงว่า “wan อ่านออกเสียงว่า อู+วาน” (อ่านควบให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็วเช่นกัน)
-uen (34) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อู+เวินให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “wen อ่านออกเสียงว่า เวินแต่เมื่อ “-uen” ไปสะกดกับอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัวอื่นๆ แล้วละก็ ให้เหลือเพียง “un
-uang (35) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อู+วาง” (ให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว) เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “wang” อ่านออกเสียงว่า อู+วางเหมือนเดิมให้ปลายเสียงขึ้นจมูกและเน้นเสียงหนัก วางมากกว่า
-ueng (36) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง อู+เวิง” (ให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว) เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “weng” อ่านออกเสียงว่า อู+เวิงเหมือนเดิมให้เน้นเสียงหนัก เวิงมากกว่า
-üan (37) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง ย่นริมฝีปากก่อน+ยี+อาน” (อ่านให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็ว) เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “yuan” อ่านออกเสียงว่า ย่นริมฝีปากก่อน+ยี+อานเหมือนเดิมแล้วละจุดสองจุดบนตัว “u” ไว้ในฐานที่เข้าใจ “- นี้จะสามารถไปสะกดกับอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัว “j” , “q”, “x” และ “y” เป็น “juan”, “quan”, “xuan” และ “yuan” ได้เท่านั้น
-ün (38) มีเสียงเทียบเคียงได้กับเสียงควบระหว่างเสียง ย่นริมฝีปากก่อน+ยิน” (จะต้อยย่นริมฝีปากตลอดเวลาในณะที่เปล่งเสียงออกมา จนกว่าเสียงจะสิ้นสุดลงเรียบร้อยแล้ว จึงจะเลิกย่นริมฝีปากได้) เขียนเป็นพยางค์เสียงได้ว่า “yun” แล้วละจุดสองจุดบนตัว “u” ไว้ในฐานที่เข้าใจ นี้ จะสามารถไปสะกดกับอักษรแทนเสียงพยัญชนะตัว “j”, “q”, “x” และ “y” เป็น “jun”, “qun”, “xun” และ “yun” ได้เท่านั้น


จาก china_chiness http://www.tlcthai.com/club/view_topic.php?club=china_chiness&club_id=1162&table_id=1&cate_id=525&post_id=6982

About serithai1
จำหน่ายอะไหล่รถยนต์ ปลีก-ส่ง

One Response to พยัญชนะ สระ และ วรรณยุกต์ในภาษาจีน, การอ่านตัวสะกดหรือพินอิน (拼音)ภาษาจีน

  1. ชิตาเกะ says:

    ได้มาเห็นบทความสอนภาษาจีนเบื้องต้นนี้แล้ว รู้สึกว่าดีมากๆเลยค่ะ สอนได้ละเอียดดี โดยเฉพาะตารางสอนออกเสียงอันสุดท้าย คนไทยจำนวนมากไม่เข้าใจ ขนาดมาเรียนที่จีนก็ยังงงได้อยากเพิ่มเติมอีกเล็กน้อยว่า อักษรจีนสามารถเดาความหมายได้ด้วย เช่น ส่วนหน้าของตัวอักษรมักจะบอกความหมาย บางครั้งเราสามารถเดาได้ว่าอักษรนั้นมีความหมายเกี่ยวกับอะไร บางครั้งสามารถแสดงถึงวัฒนธรรมจีนได้เลยทีเดียว ต้องลองหัดสังเกตดูส่วนหลังของตัวอักษรมักจะบอกเสียง ส่วนหลังของอักษรที่เขียนเหมือนกัน มักออกเสียงคล้ายกันหรือเหมือนกันการเรียนพินอินขอแนะนำว่าให้แยกเสียงให้ได้ เพราะหลายๆภาษาเช่น จีน ญี่ปุ่น หรือแม้แต่ภาษาอังกฤษจะมีเสียงควบ ในตารางสุดท้ายมีอธิบายด้วยเล็กน้อย ตรงที่บอกว่าให้เป็นเสียงเดียวกันและเร็วนั่นแหละค่ะบางคนอาจจะกังวลกับอักษรตัวที่ยากและซับซ้อน อันนี้ไม่ต้องกลัวนะคะ เพราะไม่ยากเลย ตัวที่เขียนยากๆ มีขีดหลายๆขีดพวกเรามักจะจำได้เร็วกว่าปกติด้วยซ้ำไปการพิมพ์ภาษาจีนในคอมพิวเตอร์ก็ไม่ใช่เรื่องยาก ถ้าพิมพ์บ่อยๆ จะพิมพ์มันมาก ยิ่งถ้าโหลดโปรแกรมช่วยพิมพ์ละก็ พิมพ์มันยิ่งกว่าภาษาไทยอีก เหอะๆแต่ขอบอกว่า ถ้าจะเรียนก็ขอให้เรียนอย่างตั้งใจ ไม่ว่าจะภาษาอะไรทั้งนั้น ทุกภาษามีความยากอยู่ในตัวมันเอง เพื่อนต่างชาติชอบบอก ภาษาไทยยากสุดยอด… แต่เราก็เรียนก็ใช้กันได้ ขอให้ฝึกฝนอย่างตั้งใจ รับรองได้แน่นอนค่ะ สู้ๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: